Languages

Eligiusz, patronem lekarzy weterynarii i kowali

Matka Eligiusa o imieniu Torriga zobaczyła we śnie orła, który krzyknął trzy razy, chcąc coś jej ogłosić. Najpierw się nie odważyła się uwierzyć w jego słowa, poprosiła więc kogoś o interpretację. Ale kiedy narodziny jej syna były zagrożone, pomodliła się do pewnego Świętego. Usłyszała od niego proroctwo, że syn którego urodzi będzie święty i wielki w Kościele.

 

Chłopiec został wykształcony w kuźni złota i mennicy na dworze królewskim. Miał wykuć dla króla Merowingów Chlotara II złotą głowę i tron ze złota oraz dla jego następcy Dagoberta I kilka relikwiarzy na zamówienie. Podania donoszą o czynach wspaniałych. Tron został wykonany z podwójnej ilości złota, wykonał także drugi tron, aby zysk przekazać na rzecz ubogich.

 

Po śmierci Dagoberta w 639 roku Eligiusz opuścił dwór królewski, został księdzem i w 639 przejął biskupstwo w Tours, a w 641 kurię biskupią w Noyon, skąd przysłużył się pracy misyjnej we Flandrii. Król nadał mu dobra ziemskie w Limoges, gdzie zbudował klasztor. Hojnie obdarowywał biednych, wykupywał niewolników, aby następnie oddawać im wolność i budował kolejne klasztory.

 

Dokonał wielu cudów, z których najczęściej mówi się o tym, że odciął on narowistemu koniowi nogę, umieścił w imadle, przymocował podkowę i osadził nogę z powrotem.

 

Zmarł 1 Grudnia 660 w Noyon w Oise.

 

Dzień Pamięci: 1 grudnia.

 

Tafelgemälde, vertikal durch schwarze Linien dreigeteilt. Links: Hl. Antonius Eremita, mitte: Wunder des hl. Eligius, rechts: Hl. Sebastian. 1495; Öltempera auf Holz; 104 cm x 136.7 cm. Aus der Augustinerkirche in Zürich. Schweizerisches Nationalmuseum, Zürich.